DOGMAT O NIEOMYLNOŚCI PAPIEŻA- A SŁOWO BOŻE


Dogmat o nieomylności papieża, a Słowo Boże

Dogmat o nieomylności pojawił się dopiero w 1870 roku.

Katechizmy wydane przed tym rokiem stwierdzały, że papież jest omylny, jak każdy człowiek. Biskupa Purcella na sugestię protestantów, iż kościół rzymski de facto uznaje papieża nieomylnym. Napisał on w 1837 roku:


„Żaden inteligentny katolik nie wierzy w nieomylność papieża. Także ja i wszyscy bracia w Chrystusie których znam, nie wierzą w to. Katolik wierzy, że papież jest podatny na błąd, jak wszyscy ludzie. Człowiek jest człowiekiem, nie ma zaś nieomylnego człowieka, czy to w sprawach doktrynalnych czy moralnych.”
Zdanie to biskup Purcell musiał zmienić w 1870 roku, kiedy papiestwo posługując się intrygą i presją wymusiło ten dogmat na uczestnikach I soboru watykańskiego.

Historyk kościoła Michael Walsh napisał: „Autorytet papieski w jego obecnej formie, wraz z doktryną o nieomylności papieskiej, nie znajduje potwierdzenia nawet w teorii, ani u wczesnych papieży, ani wśród chrześcijan przez pierwszych 500 lat chrześcijaństwa.”

Twierdzenie, że papież jest nieomylny ignoruje liczne i nie podlegające dyskusji błędy popełnione przez papieży, którzy zaprzeczali sobie nawzajem w wielu kwestiach, a niekiedy opowiadali się po stronie jawnej herezji.

Na przykład papież Liberiusz (352-66) przyjął arianizm odrzucając boskość Chrystusa, papież Zosimus (417-18) stanął po stronie heretyka Pelagiusza, papież Honoriusz I (625-38) okazał przychylność monotelitom, za co został pośmiertnie ekskomunikowany, Wigiliusz (537-55) wziął stronę monofizytów i nestorian. Grzegorz I (590-604) nazwał antychrystem tego, kto przywłaszczyłby sobie tytuł biskupa powszechnego, co uczynił papież Bonifacy III (607-608). Eugeniusz IV (1431-39) zgodził się na przywrócenie Wieczerzy Pańskiej pod postacią wina w Czechach, podczas gdy Pius II (1458) cofnął ten przywilej. Papież Hadrian II (867-72) uznawał śluby cywilne, zaś Pius VII (1800-23) potępił je. Sykstus V (1585-90) pochwalił drukowanie i czytanie Pisma Świętego, podczas gdy Pius VII potępił tych, którzy je czytają. Klemens XIV (1767-74) zniósł zakon Jezuitów, zaś Pius VII przywrócił go.

Eugeniusz IV (1412-31) potępił Joannę D’Arc skazując ją na spalenie jako czarownicę, zaś Pius X (1903-14) beatyfikował ją, a Benedykt XV (1914-22) kanonizował jako świętą. Urban VIII (1623-44) zagroził torturami i śmiercią Galileuszowi, jeśli nie odwoła heliocentryzmu, zaś w 1992 roku Watykan po 14-miesięcznych badaniach przyznał, że Galileusz miał rację.

Pius XII (1876-1958) stwierdził, że ludzie wywodzą się od wspólnego przodka Adama, zaś Jan Paweł II poparł teorię ewolucji, według której człowiek biologicznie pochodzi z niższych form życia.

Powyższe przykłady dowodzą, że papieże są tylko ludźmi i mogą się mylić i błądzić także w sprawach wiary, dlatego niektórzy papieże zaprzeczali temu, żeby biskupi Rzymu byli nieomylni.

Jan XXII napisał w bulli Qui Quorundam w 1324 roku, że doktryna o nieomylności papieskiej jest „dziełem diabła”, zaś papież Hadrian VI napisał w 1523 roku: „Nie ma wątpliwości, co do tego, że papież może błądzić w sprawach wiary. Czyni to, kiedy naucza herezji za pośrednictwem osądu lub dekretu. Faktycznie, wielu papieży było heretykami.”

Fakt, że wielu papieży było heretykami podważa doktrynę o sukcesji apostolskiej, gdyż zgodnie z rzymsko-katolickim prawem kanonicznym herezja wymaga ekskomunikacji, zaś osoba ekskomunikowana nie może być członkiem kościoła, a tym bardziej jego głową! Mimo to, ostatni sobór kościoła rzymskiego (watykański II) zatwierdził dogmat o nieomylności papieża nakazując wiernym przyjąć go bez powątpiewania.

Piotr zaparł się Pana Jezusa trzykrotnie, tak więc w sprawach wiary i moralności dowiódł, że opierając się na samym sobie był tylko omylnym człowiekiem. Nie mógł przekazać innym nieomylności, gdyż sam jej nie posiadał. Nieomylny jest tylko Bóg. Dlatego żaden z proroków, patriarchów czy apostołów nie uzurpował sobie nieomylności (Gal.1:8). Apostoł Paweł napisał „Wszystkiego doświadczajcie, co dobre, tego się trzymajcie” (1Tes.5:21), uważając, że każde nauczanie w sprawach duchowych, nawet jego własne, musi podlegać ewaluacji w oparciu o Biblię (Gal.1:8).

Apostoł Jan zalecił szczególną ostrożność wobec każdego, kto twierdzi, iż posiada autorytet przemawiania w imieniu Boga: „Umiłowani, nie każdemu duchowi wierzcie, lecz badajcie duchy, czy są z Boga, gdyż wielu fałszywych proroków wyszło na ten świat” (1J.4:1).

Miarą prawdy dla wczesnego kościoła była Biblia. Nawet poglądy apostołów musiały ostać się konfrontacji ze Słowem Bożym, aby być wiążące dla chrześcijan. Dlatego, kiedy Piotr wygłosił swoją opinię podczas soboru jerozolimskiego, prowadzący zgromadzenie Jakub przyjął ją dopiero, gdy ostała się w konfrontacji ze Słowem Bożym (Dz.15:15).

Mieszkańcy Berei otrzymali w Biblii pochwałę nie dlatego, że bezkrytycznie zawierzyli słowom Pawła i Sylasa, ale dlatego, że „przyjęli oni Słowo z całą gotowością i codziennie badali Pisma, czy tak się rzeczy mają” (Dz.17:10).
herb_1

 

 

Reklamy

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s